Con motivo do Día do Libro (23 de abril), na nosa Hora de Ler achegámonos a un tema tan interesante como necesario: o das mulleres anónimas na literatura. A partir dun texto que nos convidou a reflexionar, descubrimos que moitas das historias que lemos ao longo do tempo poderían ter sido escritas por mulleres… aínda que nunca o soubemos.
A escritora Virginia Woolf afirmou unha vez: “Atrévome a adiviñar que Anónimo, que escribiu tantos poemas sen asinalos, era miúdo unha muller”. Esta frase serviunos de punto de partida para entender unha realidade histórica: durante séculos, as mulleres tiveron que agochar a súa identidade para poder escribir.
Ao longo da historia, moitas autoras empregaron diferentes recursos para evitar o rexeitamento social:
Publicar sen nome (anonimato)
Empregar iniciais
Escoller alcumes masculinos
Publicar baixo o nome do marido ou doutros homes
Estas estratexias non eran unha elección libre, senón unha necesidade nun contexto no que a literatura era considerada un espazo masculino.
Durante a lectura, coñecemos exemplos salientables:
Mary Shelley publicou Frankenstein sen asinar na súa primeira edición.
Jane Austen ocultouse tras a expresión “by a lady” para evitar críticas.
As irmás Brontë empregaron nomes masculinos: Currer, Ellis e Acton Bell.
George Eliot (Mary Ann Evans) tamén recorreu a un pseudónimo masculino.
Incluso hoxe en día, seguen existindo casos de escritoras que usan iniciais ou nomes neutros para evitar prexuízos no mundo editorial.
A lectura tamén nos levou a reflexionar sobre a actualidade. Aínda que se avanzou moito, os datos mostran que:
Hai menos mulleres publicadas ca homes.
Existen xéneros literarios máis asociados a homes ou a mulleres.
O recoñecemento (premios, canon literario…) segue sendo desigual
Nesta Hora de Ler non só lemos: tamén descubrimos, cuestionamos e damos voz a quen durante moito tempo non a tivo.
Ningún comentario:
Publicar un comentario