Amosando publicacións coa etiqueta premios. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta premios. Amosar todas as publicacións

martes, 25 de maio de 2021

Tempo de poesía

 Mario Obrero ten dezasete anos é o  gañador máis novo do Premio Internacional de Poesía Loewe, na modalidade Creación Joven. 

Da súa obra Peachtree City, destacou Gioconda Belli : “ un libro que con imágenes inusuales y un aliento poético que retrata la multiplicidad cultural de la globalización, consigue, con ironía y destreza, un poemario sorprendente”.

Nesta entrevista, Mario conta como empezou a escribir: unha viaxe de volta das vacacións coa súa familia,  un atasco e a Nintendo sen batería, un papel, un boli e fóra, a chuvia. Xurdiu algo que quizais se poida chamar "conciencia poética". Aí comezou a escribir, aínda que, como confesa "lo de la poesía y ser del Atleti lo traigo de casa".

Escoitade a este rapaz que atopou na poesía un instrumento de comunicación. Nas súas palabras:  “el poeta es alguien que no sabe qué o por qué pero sabe cómo”






Un petisco da súa obra, para abrir o apetito:


En la mañana el padre limpia el jardín delantero con su soplador

mientras suenan en la televisión villancicos

recuerdo cómo los colibríes volaban en las tardes de
agosto y bebían néctar de sus comederos

fue la primera vez en dieciséis años que vi estos pájaros

pequeños como flores rojas floreciendo a las afueras de la
luz

vi docenas de armadillos y mofetas en los arcenes

vi higueras viejas y pelícanos durmiendo dentro de las
ostras

y ahora como dos compañeros en los bosquecillos de la
eternidad escribo con palabras desconocidas que salen
de mi boca como copos de polen

las dejo habitar mis sueños y caminan por la soledad con
una lámpara de aceite de ballena

y el sonido /θr/ y la palabra wood es una batata
dormitando en la tierra

digo estas palabras como un soneto gotea en la piel del
albaricoque

el poeta es alguien que no sabe qué o por qué pero sabe
cómo

el porqué puede ser mi abuela recogiendo limones de su
limonero

puede ser el sueño de una ardilla joven o el sabor de las
frambuesas cálidas.....





venres, 18 de decembro de 2020

En tinta negra. Premio do I Certame de Microrrelatos sobre a Diversidade Sexual

En tinta negra
—Completa as seguintes oracións empregando a forma correcta de “ca”, “cá” ou “que a”.
A voz da profesora de galego escóitase con claridade en toda a aula. Retiro a tapa do meu bolígrafo azul e escribo o número do exercicio nunha esquina do caderno, trazando un círculo ao seu redor.
—Xiana, por favor, le o primeiro apartado e complétao ti xa.
Cando escoito o meu nome escorrerse entre os seus beizos, aclaro a gorxa para falar e busco coa ollada o texto que teño que ler. Collo aire e pronuncio as palabras que veñen escritas en tinta negra no libro de texto de primeiro de bacharelato.
—A moza de Laura é máis alta ca ela.
A mestra indícame que a resolución do exercicio é correcta e avanza coa seguinte oración, pero eu quedo parada mentres as súas palabras se esvaecen nos meus oídos.
Volvo recorrer coa mirada a liña que acabo de ler en voz alta. Repásoa unha e outra vez, co temor de que nesta ocasión as letras cambiasen de posición. Pero seguen aí. Exactamente iguais. A moza de Laura. Non podo evitar que se me escape un sorriso. Porque está escrito. Por primeira vez está escrito no meu libro do instituto. Acaricio suavemente a banda de tea de cores que descansa arredor do meu pulso e volvo prestar atención á clase, aínda saboreando na punta da lingua a sensación de que cada vez chegamos máis lonxe.

Alma Alonso

I Certame de Microrrelatos sobre a Diversidade Sexual 
Xov, 24/09/2020 - 10:39 
logo

O xornal Nós Diario, en colaboración coas asociacións Arelas, Avante LGTBI+ Lugo e Sete Outeiros, e mais a Rede Museística Provincial de Lugo, convocan o I Certame de Microrrelatos sobre a Diversidade Sexual. Poderán cursos todas as persoas maiores de idade e as persoas menores de idade con autorización expresa de quen posúa a súa custodia legal.

Pódense consultar aquí as bases da convocatoria.

mércores, 18 de novembro de 2020

Relatos terrroríficos III


LE REFLET

Au sommet de la grande colline de la ville se trouvait une petite maison principalement herbeuse. Tous les habitants avarent peur de s’approcher parce que chaque nuit de plen lune, on  puvait voir le reflet d’une fille dans le seule fênetre de la maison.

Comme ils en avaient assez d’avoir peur a passer par là, les voisins ont décidé de se réunir pour que quelqu’un ose y aller. Le fils du maire, que voulait parâtre courageux, s’est porté volontaire.

Il est parti de nuit et a promis de revenir le lendemain. Comme prévu, il ne s’est pas présenté et au bout de quatre semaines, les voisins se sont  de nouveau réunis le jour de la pleine lune pour observer la fênetre de la sombre maison.

Ce qu’ils ont vu les a choque’s, car le reflet qu’ils ont vu cette fois n’était pas celui de la fille mais celui du fils du maire, Peut-être que la maison était hantée…

Carla Bolaño Sotelo, 1º Bacharelato B




May and Lisa were two girls, they were veste Friends, but one day, they got very angry, three months later May died, Lisa was very sad because she loved May and couldn’t say goodbye.

Al nights Lisa had nightmares with May. The first Halloween without May Lisa had a nightmare, but the nightmare was different…

Lisa dreamed that she and May were playing with a doll, the doll was old and creepy, in the dream May said: “I will always be with you” and Lisa was silent, suddenly Lisa wake up to a loud noise, it looks like something had fallen, but Lisa was alone, Lisa got out of bed and slowly went to look around the house, but there was nothing, she went back to bed because it was 3:00 a.m., but when she returned to bed, she found the dream doll on top of the bed and a letter next to the doll, that said: From May to Lisa.

Carla Pereira Antúnez, 1º ESO B


Relatos terroríficos II


No se podía creer que al fin la hubiese hallado. Después de tantos cuentos escuchados a su abuela sobre princesas rescatadas. Por fin hacía realidad su sueño de infancia. Observó la torre, solo un ventanuco casi comido por la hiedra. Miró hacia adentro y pudo ver a una joven de belleza ninfea, tez pálida, encaracolados cabellos rubios y mejillas encarnadas; le pareció intuir, además, unos ojos claros, tal vez acuosos. Comenzó a trepar y cuando estaba ya casi arriba, una mano nívea le fue tendida. Él se asió como si de un oasis en medio del desierto se tratara. Ella sonrió, entonces lo vio, unas infinitas hileras de dientes que semejaban alfileres y unos ojos rojos, casi que demoníacos. Trató de soltarse, pero ya era demasiado tarde.

Después, mientras rechupeteaba un par de costillas, sonrió al recordar el libro de cuentos que sus hermanos publicarían, por aquel entonces sus festines serían prácticamente diarios. Sonrió.


Laura Valeria Gutiérrez Caneda, 1º Bacharelato A



CORTES DE BONECA

Unha leve brisa golpeaba na xanela cun ritmo constante. A rapaza revolvíase inquieta entre as sabas debido aos sons que inundaban a habitación. Subitamente, un forte estrondo fixo eco nas catro paredes e unha corrente de aire frío penetrou no cuarto. A rapaza, instintivamente, ergueuse á vez que se abrazaba a si mesma intentando espantar o frío. Ollou cara a ventá aberta, mentres sentía arrepíos percorrendo o seu corpo. Era unha noite de inverno coma calquera outra, cunha néboa pechada inundando a rúa. Curiosa, achegouse á ventá para tentar pechala. Era un suceso estraño, xa que as ventas non se abrían soas con facilidade e o vento non era excesivamente forte. Sen darlle moitas voltas, pechouna e correndo, refuxiouse de novo na súa cama tentando entrar en calor. Cando xa estaba a piques de volver caer nos brazos de Morfeo, outro ruído púxoa alerta. A boneca de porcelana que herdara da súa nai xacía feita anacos aos pés da cama. Levantouse, esta vez cautelosamente, e con delicadeza recolleu os restos da faciana do xoguete. Comezou a sentir como sangue corría polas súas mans aínda cando non notara ningún corte nelas, e xa asustada, soltou os anacos e retrocedeu tropezando e caendo, á vez que se sumía nunha profunda escuridade. Horas despois, o sol iluminaba o cuarto no que a nai entraba e atopaba baleiro, coa única presenza da boneca, intacta, no medio do leito.

Nerea Carballo Fernández, 2º Bacharelato B




martes, 17 de novembro de 2020

Relatos terroríficos I

 


A RESPIRACIÓN

Todo comenzou nunha aldea chamada Sandiás.

Era o aniversario de Hugo, os seus pais foran comprar regalos para o seu aniversario.

Cando se foron, Hugo chamou a un amigo seu, pero, de súpeto, escoitouse unha respiración e o a amigo de Hugo colgou berrando. Seguiu probando a chamar a todos os seus amigos e familiares, pero non contestaban. Máis tarde armouse de valor e decidiu saír da casa, estaba volvendo escoitar esa respiración, pero seguiu adiante.

Chegou a unha igrexa da aldea e viu moitas tumbas de persoas que aínda estaban vivas. Pero de repente viu unha gran porta que dicía: “respira”. Entrou alí, pero non había nada alí dentro, así que saíu, pero notou que o único que podía facer era respirar…

Hugo Fernández González, 1º ESO B

SARAI CAMPOS RODRÍGUEZ 2º ESO B

EN EL BOSQUE DE LAS LECHUZAS

Estábamos en el medio del bosque, ambos montados en nuestros caballos, cuando esa dichosa manada de lobos volvió a aparecer alterando a Cosmos (mi caballo) y a su vez a Estrella. Salimos más rápidos que la velocidad de la luz y nos adentramos en la zona inexplorada del bosque de las lechuzas. Giramos la cabeza un momento hasta observar que nada nos perseguía. Esa zona tenía mala fama, en ella habitaba la tribu más sanguinaria del bosque. Nuestros caballos no podían más, Estrella estaba cansada y Cosmos tenía una herida en la pata trasera debido a la desgarradora mordedura de un lobo. Se oyó un ruido, sonaba como ramas chocándose entre sí. Ese sonido siempre me ha impacientado. Mientras yo vigilaba cualquier tipo de emboscada Gabriel le curaba la herida a Cosmos. Siempre hemos estado juntos, “Lara y Gabriel” los amigos inseparables.

Mis ganas de recordar nuestras aventuras cesaron al escuchar resonar una voz que decía “Os vamos a matar, vamos a ahorcaros y nos comeremos a vuestros caballos”.

Una cuerda salió disparada de un árbol y encestó de pleno en mi cuello. Empecé a ascender y con las pocas ganas de vivir que me quedaban grité con suavidad, como si no me importara nada de lo que estaba pasando. De pronto vino Gabriel, que con su navaja cortó la cuerda que me sujetaba y luego me entregó mi arco. En ese momento nos veíamos rodeados, y fue entonces cuando pudimos ver, con los ojos cerrados, nuestro FIN.

Sarai Campos Rodríguez, 2º ESO B








mércores, 11 de novembro de 2020

Concursos Samaín


 


Xa hai gañadores! Quen serán? Achegádevos no recreo do venres ó patio de 1º da ESO!





luns, 11 de novembro de 2019

Concurso microrrelatos



Proximamente publicaremos os microrrelatos premiados para poder disfrutar deles!!!!!!






PARABÉNS, PARTICIPANTES!!!

luns, 4 de novembro de 2019

Recoñecementos ao noso alumnado



A semana pasada chegáronnos dúas fermosas sorpresas: Adrián Ramos resultou premiado na modalidade de música, na Cidade da Cultura, no encontro da mocidade. Recolle a nova O Correo galego




E tamén, o grupo de alumnos de 2º e 1º de Bacharelato que participaba no concurso de debate económico, acadaron o segundo posto, nunha apretadísima final, que os deixou fóra da fase nacional por tan só un punto de diferencia co equipo gañadar, do colexio Franciscanas de Ourense.
Recolle a nova La Voz de Galicia.



luns, 7 de outubro de 2019

Agardando dous premios Nobel de literatura

O próximo xoves, 10 de outubro saberemos os nomes das persoas gañadoras do Nobel de 2018 e 2019.
Entre as favoritas, tres mulleres: Anne Carson, Maryse Condé e Can Xue.
Velaí algunhas das súas obras

Sen tradución en linguas ibéricas
Eros. Poética Del DeseoCorazón que ríe, corazón que llora: Cuentos verdaderos de mi infancia (Impedimenta)



Será algunha delas premiada?

luns, 19 de novembro de 2018

Premios microrrelatos de medo








Parabéns a : Victoria Freitas, María Penín, Laura Valeria Gutiérrez Bárbara Feijoó, gañadoras en cada unha das categorías.
A partires de hoxe iremos publicando estes fermosos microrrelatos de Samaín.


mércores, 16 de maio de 2018

Premios!!!!


MARCAPÁXINAS


premio: Daniel Araújo, 1ºA
2º premio: Sonsoles Rodríguez, 1º B          premio: Lucía Rodríguez 1ºA








xoves, 19 de outubro de 2017

Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil 2017

Estes días de comezo de curso, recibimos a boa nova de que o Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil foi concedido a Antonio García Teijeiro, pola súa obra
Así comentaba un xornal a nova. Revisamos os nosos andeis e atopamos unha boa colección deste autor
Proximamente agardamos incorporar a obra premiada ós nosos fondos. Namentras, podedes ir petiscando estoutras! Bo proveito!

mércores, 18 de outubro de 2017

Premio Nobel de Literatura 2017

Toda unha sorpresa! Kazuo Ishiguro non aparecía entre os favoritos, e el mesmo declaraba que estaba a outra cousa cando o avisaron: “Estaba sentado en mi cocina, escribiendo unos mails y preparándome para una comida temprana, cuando me llamó mi agente y me dijo que creía que estaban anunciando que me habían dado el Nobel. Pero en estos tiempos de noticias falsas, no me lo creí hasta que llamó la BBC. Qué quieren, soy un tipo chapado a la antigua”, ha reconocido el autor de 62 años. “Nunca me creí un candidato. Pensaba que era algo que le pasaba a los autores viejos, y esto me ha hecho comprender que ya lo soy. Ha sido una sorpresa genuina. De haberlo imaginado, me habría lavado al menos el pelo, y no habría venido directamente de la cocina a hablar con ustedes”. (El País, 5/10/2017). A súa obra máis coñecida é
"In the summer of 1956, Stevens, a long-serving butler at Darlington Hall, decides to take a motoring trip through the West Country. The six-day excursion becomes a journey into the past of Stevens and England, a past that takes in fascism, two world wars, and an unrealised love between the butler and his housekeeper." A versión cinematográfica obtivo tamén un gran éxito, con numerosos premios e candidaturas ós Óscar.
Na nosa biblioteca non temos ningúnha obra súa que recomendarvos, pero trataremos de encher este baleiro!

mércores, 7 de xuño de 2017

Parabéns, Alba

A alumna do noso centro, Alba Domínguez, foi a gañadora do certame de relato curto, Jóvenes talentos de Coca-cola. Aquí tedes a entrevista publicada en La Región.

Grazas, Alba, por escoller a nosa biblioteca para retratarte! Que mellor escenario para celebrar un premio literario!


Alba Domínguez: "Las mujeres debemos luchar para que nos tengan respeto, no dejarnos pisar"

Alba Domínguez es la estudiante limiana de 14 años, que se alzó con el primer premio de Ourense en la categoría de relato corto del concurso Jóvenes Talentos de Coca Cola. Aficionada a la escritura desde los 7 años, su historia convenció a los jueces del certamen
Foto, La Región, 04/06/2017

luns, 6 de febreiro de 2017

XLIV PREMIOS LITERARIOS "MINERVA". COSMOGONÍA, COSMOGRAFÍA, CAOS

Acabamos de recibir o volume que recolle os textos premiados este ano no certame literario convocado polo colexio Manuel Peleteiro destinado a estudantes galegos menores de 20 anos.
Coma nas anteriores 43 edicións, os textos premiados son fantásticos e paga a pena lelos.
Os seus nomes incorpóranse á lista de gañadores, algúns deles de recoñecido prestixio nos nosos días como Darío Xoán Cabana, Olga Novo, Suso de Toro, Fernando Ónega, Rafa Villar,  ou Sechu Sende.

Os premiados foron Iago González García, Inés Outomuro Rodríguez, ambos do IES E.Blanco Amor de Ourense, Tamara Fernández Labrada, Laura Regueiro Romero, Nuria Fernández Robledo e Laura Dautón Otero na modalidade de poesía. 
Na modalidade de narración: Amaia Tomé, Cecilia Fidalgo Castromil, Iago González García, Alba Pérez Barcala, Laura Regueiro Romero e Ángela Lamas Gómez.

luns, 12 de decembro de 2016

A miña canción favorita de Bob Dylan, IV (Víctor Pérez Baltar)

Knocking on heaven´s door




Víctor recoméndanos, de paso, a película Pat Garret & Billy de Kid, de  Sam Peckinpah, na que o propio Bob Dylan facía un papel, ademais de poñer a música. 
Maravillosa proposta: peli, música, poesía!

Para quen queira escoitar outra versión, deixamos a tan coñecida dos Guns and Roses.







Esta fin de semana foi a cerimonia de entrega dos premios Nobel. Bob Dylan non asistiu pero a gran Patty Smith representouno interpretando unha das cancións de Dylan máis poéticas     A Hard Rain's A-Gonna Fall.

Non puido ser máis emocionante: poesía en estado puro!




A Hard Rain's A-Gonna FallUna dura lluvia va a caer
Oh, where have you been,
my blue-eyed son?
Oh, where have you been,
my darling young one?

I've stumbled on the side
of twelve misty mountains,
I've walked and I've crawled
on six crooked highways,
I've stepped in the middle
of seven sad forests,
I've been out in front of
a dozen dead oceans,
I've been ten thousand miles
 in the mouth of a graveyard,
And it's a hard, and it's a hard,
it's a hard, and it's a hard,
And it's a hard rain's a-gonna fall.
Oh,¿dónde has estado,
mi querido hijo de ojos azules?
¿dónde has estado,
mi joven querido?

He tropezado con la ladera
de doce brumosas montañas,
he andado y me he arrastrado
en seis autopistas curvadas,
he andado en medio
de siete bosques sombríos,
he estado delante
de una docena de océanos muertos,
me he adentrado diez mil millas
en la boca de un cementerio,
y es dura, es dura,
es dura, es muy dura,
es muy dura la lluvia que va a caer.
Oh, what did you see,
my blue-eyed son?
Oh, what did you see,
my darling young one?

I saw a newborn baby
with wild wolves all around it
I saw a highway of diamonds
with nobody on it,
I saw a black branch with blood
that kept drippin',
I saw a room full of men
with their hammers a-bleedin',
I saw a white ladder
all covered with water,
I saw ten thousand talkers
whose tongues were all broken,
I saw guns and sharp swords
 in the hands of young children,
And it's a hard, and it's a hard,
it's a hard, it's a hard,
And it's a hard rain's a-gonna fall.
Oh, ¿y qué viste,
mi hijo de ojos azules?
Oh, ¿qué viste,
mi joven querido?

Vi lobos salvajes alrededor
de un recién nacido,
vi una autopista de diamantes
que nadie usaba,
vi una rama negra
goteando sangre todavía fresca,
vi una habitación llena de hombres
cuyos martillos sangraban,
vi una blanca escalera
cubierta de agua,
vi diez mil oradores
de lenguas estaban rotas,
vi pistolas y espadas
en manos de niños,
y es dura, es dura,
es dura, y es muy dura,
es muy dura la lluvia que va a caer.
And what did you hear,
my blue-eyed son?
And what did you hear,
my darling young one?

I heard the sound of a thunder,
it roared out a warnin',
Heard the roar of a wave
that could drown the whole world,
Heard one hundred drummers
whose hands were a-blazin',
Heard ten thousand whisperin'
and nobody listenin',
Heard one person starve,
I heard many people laughin',
Heard the song of a poet
who died in the gutter,
Heard the sound of a clown
who cried in the alley,
And it's a hard, and it's a hard,
 it's a hard, it's a hard,
And it's a hard rain's a-gonna fall.
¿Y qué oíste,
mi hijo de ojos azules?
¿Y qué oíste,
mi joven querido?

Oí el sonido de un trueno,
que rugió sin aviso,
oí el bramar de una ola
que pudiera anegar el mundo entero,
oí cien tamborileros
cuyas manos ardían,
oí diez mil susurros
y nadie escuchando,
oí a una persona morir de hambre,
oí a mucha gente reír,
oí la canción de un poeta
que moría en la cuneta,
oí el sonido de un payaso
que lloraba en el callejón,
y es dura, es dura,
es dura, es muy dura,
es dura la lluvia que va a caer.
Oh, who did you meet,
my blue-eyed son?
Who did you meet,
my darling young one?

I met a young child
beside a dead pony,
I met a white man
who walked a black dog,
I met a young woman
whose body was burning,
I met a young girl,
she gave me a rainbow,
I met one man
who was wounded in love,
I met another man
who was wounded with hatred,
And it's a hard, it's a hard,
 it's a hard, it's a hard,
It's a hard rain's a-gonna fall.
Oh, ¿a quién encontraste,
mi hijo de ojos azules?
¿Y a quién encontraste,
mi joven querido?

Encontré un niño pequeño
junto a un pony muerto,
encontré un hombre blanco
que paseaba un perro negro,
encontré una mujer joven
cuyo cuerpo estaba ardiendo,
encontré a una chica
que me dio un arco iris,
encontré a un hombre
que estaba herido de amor,
encontré a otro,
que estaba herido de odio;
y es dura, es dura,
es dura, es muy dura,
es muy dura la lluvia que va a caer.
Oh, what'll you do now,
my blue-eyed son?
Oh, what'll you do now,
my darling young one?

I'm a-goin' back out
'fore the rain starts a-fallin',
I'll walk to the depths
of the deepest black forest,
Where the people are many
and their hands are all empty,
Where the pellets of poison
are flooding their waters,
Where the home in the valley
meets the damp dirty prison,
Where the executioner's face
is always well hidden,
Where hunger is ugly,
where souls are forgotten,
Where black is the color,
where none is the number,
And I'll tell it and think it and speak it
and breathe it,
And reflect it from the mountain
so all souls can see it,
Then I'll stand on the ocean
until I start sinkin',
But I'll know my song well before
I start singin',
And it's a hard, it's a hard,
it's a hard, it's a hard,
It's a hard rain's a-gonna fall.
¿Y ahora qué harás,
mi hijo preferido?
¿Y ahora qué harás,
mi joven querido?

Voy a regresar afuera
antes que la lluvia comience a caer,
caminaré hacia el abismo
del más profundo bosque negro,
donde la gente es mucha
y sus manos están vacías,
donde el veneno
contamina sus aguas,
donde el hogar en el valle
encuentra el desaliento de la sucia prisión,
y la cara del verdugo
está siempre bien escondida,
donde el hambre amenaza,
donde las almas están olvidadas,
donde el negro es el color,
y ninguno el número,
y lo contaré, lo diré, lo pensaré
y lo respiraré,
y lo reflejaré desde la montaña
para  que todas las almas puedan verlo,
luego me mantendré sobre el océano
hasta que comience a hundirme,
pero sabré bien mi canción
antes de empezar a cantarla,
y es dura, es dura,
es dura, es muy dura,
es muy dura la lluvia que va a caer.


A seguinte en contarnos cal é a súa canción favorita de Bob Dylan será      
CONCHITA RÚA.



luns, 21 de novembro de 2016

A miña canción favorita de Dylan, III (Pepe Rodríguez)



 Like a rolling stone





Once upon a time you dressed so fine
You threw the bums a dime in your prime, didn’t you?
People’d call, say, “Beware doll, you’re bound to fall”
You thought they were all kiddin’ you
You used to laugh about
Everybody that was hangin’ out
Now you don’t talk so loud
Now you don’t seem so proud
About having to be scrounging for your next meal

How does it feel
How does it feel
To be without a home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?

You’ve gone to the finest school all right, Miss Lonely
But you know you only used to get juiced in it
And nobody has ever taught you how to live on the street
And now you find out you’re gonna have to get used to it
You said you’d never compromise
With the mystery tramp, but now you realize
He’s not selling any alibis
As you stare into the vacuum of his eyes
And ask him do you want to make a deal?

How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?

You never turned around to see the frowns on the jugglers and the clowns
When they all come down and did tricks for you
You never understood that it ain’t no good
You shouldn’t let other people get your kicks for you
You used to ride on the chrome horse with your diplomat
Who carried on his shoulder a Siamese cat
Ain’t it hard when you discover that
He really wasn’t where it’s at
After he took from you everything he could steal

How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?

Princess on the steeple and all the pretty people
They’re drinkin’, thinkin’ that they got it made
Exchanging all kinds of precious gifts and things
But you’d better lift your diamond ring, you’d better pawn it babe
You used to be so amused
At Napoleon in rags and the language that he used
Go to him now, he calls you, you can’t refuse
When you got nothing, you got nothing to lose
You’re invisible now, you got no secrets to conceal

How does it feel
How does it feel
To be on your own
With no direction home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?



Pásolle a encomenda a Víctor Pérez Baltar, para que se lembre de nós.


(Pepe Rodríguez)

luns, 14 de novembro de 2016

A miña canción favorita de Bob Dylan


KNOCKIN´ ON HEAVEN´S DOOR

(Asun Caneda)



Mama, take this badge off of me 
I can't use it anymore 
It's gettin' dark, too dark to see 
I feel like I'm knockin' on heaven's door 

Knock, knock, knockin' on heaven's door 
Knock, knock, knockin' on heaven's door 
Knock, knock, knockin' on heaven's door 
Knock, knock, knockin' on heaven's door 

Mama, put my guns in the ground 
I can't shoot them anymore 
That long black cloud is comin' down 
I feel like I'm knockin' on heaven's door 

Knock, knock, knockin' on heaven's door 
Knock, knock, knockin' on heaven's door 
Knock, knock, knockin' on heaven's door 
Knock, knock, knockin' on heaven's door



Pepe Rodríguez, cal é a túa canción favorita de Bob Dylan?




luns, 17 de outubro de 2016

A miña canción favorita de Bob Dylan


Unha das que máis me gusta é  a  que puxestes, Blowin in the wind . Así que escollo outra,  Master of war:



É unha cancion denuncia das guerras e dos que as potencian para así  facer prosperar os negocios das armas, mandando a loitar dende os seus cómodos despachos.

Propoño a Asun Caneda para seguir coa cadea.